ตอนที่ 37 ควรแบ่งปันผลลัพธ์ร่วมกัน

แมกไม้สูงตระหง่านบดบังผืนฟ้าจนมิด แสงอาทิตย์ทำได้เพียงส่องลอดรอยแยกของใบไม้ลงมาเป็นจุดแสงประปราย

หลินเยวี่ยก้าวเดินอย่างระมัดระวังไปตามแนวป่า คอยสังเกตรอยเท้าบนพื้นและร่องรอยของสัตว์ต่าง ๆ

ทันใดนั้น เธอได้ยินเสียงแผ่วเบาดังแว่วมา

เธอหยุดฝีเท้าลงทันที กลั้นลมหายใจ แล้วตั้งใจจำแนกทิศทางของต้นเสียง

เสียงนั้นคล้ายดังมาจากที่ไกล ๆ ดูเหมือนมีสัตว์บางชนิดกำลังเคลื่อนไหว

หัวใจของหลินเยวี่ยเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่ได้ถอยหนี

เธอกำท่อนไม้แน่น ค่อย ๆ เดินมุ่งหน้าไปยังทิศทางของเสียง

เมื่อเธอเข้าใกล้ต้นธารของเสียง จึงพบว่าเป็นลูกหมูป่าตัวหนึ่งกำลังหาอาหารอยู่ในพงหญ้า