เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 142 ผวารางรถไฟ
ต้นฤดูใบไม้ผลิ บนทุ่งนาที่รกร้างมีเศษหิมะหลงเหลืออยู่ประปราย รถจักรไอน้ำรุ่นเก่าขบวนหนึ่งกำลังเคลื่อนตัวอย่างช้า ๆ ไปตามรางรถไฟที่เต็มไปด้วยสนิม ปล่องควันสีดำพ่นกลุ่มควันถ่านหินคดเคี้ยวไปตามท้องฟ้าที่หม่นหมอง รถจักรไอน้ำรุ่นบีอาร์สิบที่ผ่านการซ่อมแซมอย่างเร่งด่วนกำลังแล่นไปทางทิศตะวันออกด้วยความเร็วไม่เกิน 20 กิโลเมตรต่อชั่วโมงเพื่อหยั่งเชิง
ภายในห้องควบคุม ฮั่วอวิ๋นเฟิงยืนค้ำไม้เท้าอยู่หน้ามาตรวัดแรงดัน คิ้วขมวดมุ่น หลี่เจี้ยนกั๋วกำลังย่อตัวอยู่ข้างกล่องเฟือง โดยมีแท่งฟังเสียงแนบสนิทกับหู
เสียงตลับลูกปืนของล้อขับเคลื่อนที่สามผิดปกติ หลี่เจี้ยนกั๋วเงยหน้าขึ้น ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำมัน ต้องจอดรถตรวจสอบ
มาร์คัสคัดค้านทันที พื้นที่แถบนี้เปิดโล่งเกินไป การจอดรถมีความเสี่ยงสูงเกินไป
แต่ถ้าตลับลูกปืนเสียหาย เราก็ไปไม่ถึงไหนแม้แต่ในที่ราบแห่งนี้ วิศวกรซุนโผล่หัวออกมาจากด้านหลังหม้อน้ำ ในมือยังมีประแจที่หยดน้ำมันเครื่องอยู่
ฮั่วอวิ๋นเฟิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ตัดสินใจ เสี่ยวเฉิน ปล่อยโดรนออกไปลาดตระเวนรอบ ๆ มาร์คัส ไปตั้งจุดเฝ้าระวังบนหลังคารถไฟ เราจะจอดรถสี่สิบนาที