เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 132 ดวงตาที่แอบมองนรก
ความหวังและความสิ้นหวังเปรียบเสมือนแสงและเงาที่ถักทอและปะทะกันภายในห้องประชุม สุดท้ายก็กลายเป็นความหนักอึ้งที่แทบจะทำให้หายใจไม่ออก แผนที่ที่ชำรุดบนผนังแสดงตำแหน่งของเขตอุตสาหกรรมรูร์ราวกับรอยหมึกขนาดใหญ่ที่แผ่กลิ่นอายอัปมงคลออกมา ส่วนตัวเลข “มากกว่าหนึ่งแสน” ที่หลุดออกมาจากปากของฮันส์ ยิ่งทำให้รอยหมึกนั้นกลายเป็นหุบเหวที่พร้อมจะกลืนกินทุกอย่าง
หลังจากความเงียบงันผ่านไปเนิ่นนาน ฮั่วหยุนเฟิงสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อทำลายความเงียบ เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อยจากอาการเจ็บปวดที่ขา แต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดขาดที่ไม่อาจโต้แย้งได้ “เราจำเป็นต้องรู้ว่าข้างในนั้นเป็นอย่างไร ข้อมูลของร้อยเอกฮันส์เป็นเพียงภาพรวม เราต้องการรายละเอียด เราต้องการดวงตาที่ไปเห็นด้วยตัวเอง”
“ไปดู? ไปดูพวกคนตายเดินได้นับแสนที่รอจะกินเนื้อคนน่ะเหรอ?” หลี่เจี้ยนกั๋วอดไม่ได้ที่จะขึ้นเสียง ใบหน้าซูบซีดของเขาเต็มไปด้วยความไม่เห็นด้วย “หยุนเฟิง มันเสี่ยงเกินไป! กว่าเราจะ...”
“ถ้าไม่มีรถไฟ เราก็กลับบ้านไม่ได้” มาร์คัสขัดขึ้น เสียงของเขาเย็นชาดุจเหล็กกล้า เขากอดอกและจ้องมองไปยังเขตรูร์บนแผนที่เขม็ง “การขับรถมุ่งหน้าไปทางตะวันออกอย่างที่ฮันส์ว่า มันคือการฆ่าตัวตายอย่างช้าๆ การลาดตระเวนคือทางเลือกเดียว ต่อให้สุดท้ายจะยืนยันได้ว่าที่นั่นไม่มีความหวังเหลืออยู่เลย แต่มันก็ยังดีกว่าการมานั่งเดาและรอความตายอยู่ที่นี่”