เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 127 สหายเก่า
ตู้รถไฟที่ปิดสนิทเปรียบเสมือนโลงเหล็กที่กำลังเคลื่อนที่ มันตัดขาดจากแสงสว่างและแทบจะตัดขาดจากเสียงภายนอก มีเพียงเสียงคำรามทุ้มต่ำของเครื่องยนต์ดีเซลและการกระแทกอย่างรุนแรงเมื่อล้อรถบดทับพื้นถนนที่ไม่เรียบเท่านั้นที่คอยย้ำเตือนว่าพวกเขายังคงเคลื่อนที่อยู่ ความมืดนั้นเหนียวหนืดและเย็นเยียบ ซึมลึกเข้าไปถึงกระดูก ผสมปนเปไปกับกลิ่นเหงื่อ กลิ่นเลือด และกลิ่นอายแห่งความสิ้นหวังที่อบอวลอยู่ในตู้รถไฟจนน่าสะอิดสะเอียน
ฮั่วหยุนเฟิง มาร์คัส และเสี่ยวเฉินถูกล่ามโซ่ไว้กับผนังตู้รถไฟ ทุกครั้งที่รถกระแทก พวกเขาจะถูกเหวี่ยงไปกระแทกกับแผ่นเหล็กที่เย็นเฉียบและหยาบกร้าน ทำให้เกิดรอยฟกช้ำใหม่ ๆ ขึ้นมา ผิวหนังบริเวณข้อมือและข้อเท้าถูกกุญแจมือเหล็กบาดจนถลอกแสบร้อน แต่ความเจ็บปวดทางกายเหล่านั้นยังเทียบไม่ได้เลยกับเปลวเพลิงที่กำลังโหมกระหน่ำอย่างเงียบเชียบอยู่ในใจของพวกเขา
แววตาที่สิ้นหวังของซาร่าตอนที่ถูกข่มเหง รอยฝ่ามือแดงฉานบนใบหน้าของลู่เสวี่ยและเอเลน่า ความไร้ทางสู้ของหลี่เจี้ยนกั๋วและวิศวกรซุนตอนที่ถูกทำร้ายจนล้มลง เสียงร้องไห้ปานจะขาดใจของเด็ก ๆ... ภาพเหล่านี้วนเวียนราวกับฝันร้ายที่ฉายซ้ำแล้วซ้ำเล่า แผดเผาประสาทสัมผัสของพวกเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ความแค้นคือเชื้อเพลิงเพียงหนึ่งเดียวที่ค้ำจุนไม่ให้พวกเขาแตกสลายไปโดยสิ้นเชิงในความมืดมิดนี้