เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 103 การแลกเปลี่ยน 1
เวลาเปรียบเสมือนรางรถไฟที่ถอยร่นไปเรื่อย ๆ ใต้ล้อรถ มันไหลผ่านไปอย่างเงียบเชียบ ทว่ากลับสลักรอยแผลลึกไว้บนตัวของทุกคน สองสัปดาห์ผ่านไปแล้วนับตั้งแต่จากดินแดนอันนองไปด้วยเลือดที่พัสเซา รถไฟ “หวังวา” ลากร่างเหล็กกล้าที่ดูทรุดโทรมลงทุกทีแต่ก็แข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ เคลื่อนตัวคดเคี้ยวไปทางทิศตะวันออกท่ามกลางหุบเขาและผืนป่าทางตอนเหนือของรัฐบาวาเรีย ประเทศเยอรมนี ด้วยความเร็วที่เชื่องช้าอย่างดื้อรั้น
โลกนอกหน้าต่างรถไฟยังคงเป็นซากอารยธรรมที่ถูกสีเขียวกลืนกินอย่างช้า ๆ ทว่าบรรยากาศใหม่ที่ชวนให้ใจสั่นยิ่งกว่าได้เข้ามาแทนที่ความเงียบงันอันว่างเปล่าก่อนหน้านี้
ปีที่เจ็ด
ปีที่เจ็ดหลังจากการกลายพันธุ์ครั้งใหญ่ระเบิดขึ้น ดูเหมือนจะเป็นจุดเวลาที่ละเอียดอ่อนและน่าสะพรึงกลัว กฎอันโหดร้ายของการคัดเลือกโดยธรรมชาติได้เผยโฉมหน้าที่เปลือยเปล่าที่สุดออกมาบนแผ่นดินที่เคยอุดมสมบูรณ์แห่งนี้
จำนวนของผู้ติดเชื้อที่เตร็ดเตร่อยู่ตามแนวทางรถไฟดูเหมือนจะน้อยลงกว่าแต่ก่อน แต่... พวกมันกลับ “ปราดเปรียวและแข็งแกร่ง” ยิ่งขึ้น