เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 102 โรงงานเลือดเนื้อ
ดาดฟ้าชั้นล่างของเรือกลางทะเลคลั่ง กับห้องแล็บของฟาน ไฮเมอร์แบร์กบนชั้นบนสุดที่เต็มไปด้วยเสียงอิเล็กทรอนิกส์เย็นเยียบและแสงสีขาวนุ่มนวล เป็นคนละโลกกันโดยสิ้นเชิง
ที่นี่ถูกเรียกว่า “โรงงานเลือดเนื้อ”
อากาศเหนียวข้นราวกับพลาสมาเลือดที่แข็งตัว เสียงครางที่ถูกกดไว้ เสียงกรีดร้องสั้น ๆ ที่ปะทุขึ้นเป็นครั้งคราว เสียงสะท้อนเย็นเยียบจากการกระทบกันของเครื่องมือโลหะ และกลิ่นผสมรุนแรงจนชวนอาเจียน ทั้งกลิ่นคาวเลือดที่น้ำยาฆ่าเชื้อพยายามกลบแต่ไร้ผล กลิ่นไหม้ของเนื้อเยื่อ และกลิ่นเปรี้ยวเหม็นคล้ายสนิมผสมเหงื่อที่ความกลัวเองแผ่ออกมา ล้วนรวมกันเป็นเสียงพื้นหลังชั่วนิรันดร์ของที่นี่
แสงฉุกเฉินสีแดงหม่นปกคลุมทุกสิ่ง ราวกับคลุมโรงฆ่าสัตว์แห่งนี้ด้วยผ้าบางสีเลือด บนโครงโลหะเรียงรายที่คล้ายเครื่องทรมานยุคกลาง มีผู้รอดชีวิตที่ถูกลักพาตัวมาจากค่ายเหมืองดำถูกตรึงไว้ พวกเขาเปลือยเปล่าหรือสวมเพียงเสื้อผ้าขาดวิ่น ผิวหนังลุกชันเพราะความกลัวและความหนาวเย็น ดวงตาว่างเปล่าหรือเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่ไม่อาจบรรยายได้
พวกเขาไม่ใช่ “ผู้รอดชีวิต” อีกต่อไป ที่นี่พวกเขาคือ “วัสดุทดลอง” เป็นหมากมีชีวิตที่รอถูกใช้งานบนกระดานทดลองขนาดมหึมาของดอกเตอร์ฟาน ไฮเมอร์แบร์ก