เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 77 ทะเลเพลิงและเรือเดียวดาย
นอกหน้าต่าง ยามค่ำคืนบนเกาะซิซิลีไม่ใช่ดินแดนของมนุษย์อีกต่อไป เปลวไฟคือแหล่งกำเนิดแสงเพียงหนึ่งเดียวที่ฉายเงาดำบิดเบี้ยวลงบนอาคารที่พังทลาย เต้นระบำเป็นเงาร่างที่คลุ้มคลั่ง เสียงระเบิดไม่ได้เป็นเพียงช่วง ๆ แต่กลายเป็นเสียงพื้นหลังที่ดังกึกก้องดั่งระเบิดกลิ้งต่อเนื่องกัน ท่ามกลางเสียงนั้นมีเสียงคำรามของอาวุธอัตโนมัติที่ดังไม่ขาดสาย เสียงกรีดร้องของมนุษย์ก่อนสิ้นใจ และเสียงคำรามรวมกันของบางสิ่งที่ดิบเถื่อนกว่า ซึ่งเป็นของความโหดร้ายโดยแท้ อากาศหนักอึ้งจนน่าอึดอัด เต็มไปด้วยกลิ่นดินปืน กลิ่นเหม็นของพลาสติกที่กำลังไหม้ และกลิ่นหวานเอียนที่เป็นโลหะ ซึ่งทุกคนต่างรู้ดีว่ามันคือกลิ่นอะไร—กลิ่นคาวเลือด
ฮั่วอวิ๋นเฟิงลุกขึ้นจากเศษแก้วที่เกลื่อนพื้น หูของเขายังคงอื้ออึงจากแรงระเบิดเมื่อครู่ เขากวาดสายตามองไปรอบห้อง บนใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่สิ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้นคือความเด็ดเดี่ยวที่จะเอาชีวิตรอด เด็ก ๆ ถูกซาร่าและลู่เสวี่ยกอดไว้แน่น ส่วนดอกเตอร์เอเลน่ากอดฮาร์ดดิสก์ข้อมูลของเธอไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด