เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 76 ที่ใดมีการกดขี่ ที่นั่นย่อมมีการต่อต้าน
หลังช่วยหลี่เจี้ยนกั๋วกับเพื่อนร่วมชาติอีกสี่คนออกจากเพิงอันสิ้นหวังแห่งนั้นเป็นการชั่วคราว และจัดให้อยู่ในที่พักสำรองที่ค่อนข้างปลอดภัยบริเวณชายขอบเขตเมืองใหม่ ฮั่วหยุนเฟิงกับมาร์คัสก็ไม่ได้รู้สึกโล่งใจนัก พวกเขามอบอาหาร น้ำสะอาด และยาพื้นฐานให้เพียงพอ กระทั่งแอบทิ้งปืนพกที่บรรจุกระสุนเต็มพร้อมซองกระสุนสำรองหลายอันไว้ให้ เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน
“ซ่อนของพวกนี้ให้ดี อย่าใช้ถ้ายังไม่ถึงทางตันจริง ๆ” ฮั่วหยุนเฟิงกำชับด้วยสีหน้าเคร่งขรึม สายตากวาดผ่านใบหน้าซีดเซียวของทั้งสี่ที่ตอนนี้เริ่มมีชีวิตชีวาขึ้นเล็กน้อย “พวกคุณพักฟื้นกำลังอยู่ที่นี่ก่อน อย่าออกไปข้างนอกง่าย ๆ เรื่องกลับประเทศ เรากำลังวางแผนอยู่ ต้องรอจังหวะและหาเส้นทางให้ละเอียด พอพร้อมปฏิบัติการ เราจะแจ้งพวกคุณทันที จงระวังตัวและเตรียมพร้อมออกไปได้ทุกเมื่อ”
หลี่เจี้ยนกั๋วจับมือของฮั่วหยุนเฟิงแน่น มือคู่นั้นที่ครั้งหนึ่งเคยวาดแบบแปลนอันละเอียดแม่นยำ บัดนี้เต็มไปด้วยด้านและรอยแผลเป็น กำลังสั่นไหวเล็กน้อย คำพูดนับพันนับหมื่นจุกอยู่ในลำคอ ความอัปยศ ความสิ้นหวังตลอดหกปี และความหวังริบหรี่ที่เพิ่งลุกขึ้นอีกครั้งในเวลานี้ถักทอเข้าด้วยกัน สุดท้ายจึงกลายเป็นเพียงการพยักหน้าแรง ๆ กับคำขอบคุณสะอื้นไห้ที่แทบแตกสลาย “ขอบคุณ... ขอบคุณพวกคุณ... พวกเรา... พวกเรารอไหว...”