เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 73 เส้นทางหลบหนี
เสียงคำรามของเครื่องยนต์ฉีกกระชากความเงียบงันของค่ำคืนในแอฟริกา และฉีกกระชากความเพ้อฝันสุดท้ายทิ้งไป รถออฟโรดหลายคันที่บรรทุกผู้รอดชีวิตมาจนเต็มและรถกระบะที่แข็งแกร่งคันนั้น พุ่งทะยานออกจากค่ายทางรถไฟที่กลายเป็นนรกไปแล้วอย่างบ้าคลั่งราวกับฝูงวัวกระทิงที่ตื่นตระหนก ทิ้งแสงไฟที่โชติช่วงชัชวาล เสียงปืนที่ดังระงม และเสียงคำรามประสานกันที่ทำให้หนังศีรษะชาไปหมดไว้เบื้องหลัง
ภายในรถเงียบสนิท มีเพียงเสียงหอบหายใจหนัก ๆ และเสียงสะอื้นที่ถูกกดไว้จนไม่อาจควบคุมได้ ไม่มีใครหันกลับไปมอง ทุกคนต่างจ้องเขม็งไปที่ความมืดมิดเบื้องหน้าซึ่งถูกตัดผ่านด้วยแสงไฟหน้ารถ
หลี่เจี้ยนกั่วนั่งอยู่บนที่นั่งผู้โดยสารของรถคันนำ สองมือบีบเข่าแน่นจนเล็บแทบจะจมลงไปในเนื้อ สมองของเขาว่างเปล่า เหลือเพียงสัญชาตญาณการเอาตัวรอดและแรงขับเคลื่อนอันแรงกล้าที่จะหนีไปจากสถานที่ที่เป็นดั่งฝันร้ายนั้น
ผู้จัดการหวังนั่งอยู่ข้างเขา ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ริมฝีปากสั่นระริกไม่หยุด พึมพำกับตัวเองซ้ำ ๆ ว่า "ทำไมถึงเป็นแบบนี้... ทำไมถึงเป็นแบบนี้..." ผู้นำที่เคยสุขุมเยือกเย็นบนโต๊ะเจรจาและต่อหน้าปัญหาทางวิศวกรรม บัดนี้โลกทางจิตใจของเขาดูเหมือนจะพังทลายลงแล้ว
คนขับคือรองหัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัย ทหารผ่านศึกที่ชื่อจ้าวจื้อกัง เขาเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ยังรักษาความสงบพื้นฐานไว้ได้ แต่เส้นเลือดที่ปูดโปนบนมือที่กำพวงมาลัยแน่นนั้นเผยให้เห็นถึงคลื่นลมพายุในใจของเขา