เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 33 อาจไม่มีวันได้กลับบ้านอีกแล้ว
ฤดูหนาวริมทะเลสาบอีรีค่อย ๆ เผยสัญญาณของความอ่อนแรงท่ามกลางความยุ่งเหยิงและความคาดหวังที่ดำเนินไปในแต่ละวัน แม้ลมหนาวจะยังคงบาดผิวและน้ำแข็งบนพื้นผิวทะเลสาบยังคงหนาแน่น แต่ช่วงเวลากลางวันก็กำลังยืดออกด้วยความเร็วที่ยากจะสังเกตเห็น อุณหภูมิของแสงแดดในช่วงเที่ยงวันเริ่มมีความอบอุ่นที่เบาบางแต่มีอยู่จริง ควันไฟที่พวยพุ่งออกมาจากปล่องควันของบ้านไม้ไม่ได้เป็นเพียงการดิ้นรนอย่างโดดเดี่ยวบนดินแดนรกร้างสีขาวแห่งนี้อีกต่อไป แต่มันเปรียบเสมือนการประกาศจุดยืนที่แน่วแน่
ภายในบ้าน แสงไฟเต้นระบำอยู่ในเตาผิงที่ก่อสร้างไว้อย่างประณีต แผ่กระจายความอบอุ่นไปทั่วทุกมุมอย่างสม่ำเสมอ โดยเฉพาะบน "เตียงอุ่นใต้พื้น" ที่ปูไว้อย่างดี ลู่เสวี่ยและซาร่าพิงอยู่บนเบาะหนังสัตว์นุ่ม ๆ สัมผัสได้ถึงความร้อนที่ส่งผ่านมาจากใต้พื้นซึ่งทำให้รู้สึกอุ่นใจ ในมือของพวกเธอคือผ้าอ้อมเด็กที่เย็บซ่อมแซมจากเสื้อผ้าเก่า หน้าท้องของพวกเธอขยายใหญ่ขึ้น การมีอยู่ของชีวิตใหม่นั้นเด่นชัดขึ้นทุกวัน ซึ่งนับเป็นภาระอันหอมหวานและเป็นหัวใจสำคัญที่ทุกคนต่างต่อสู้เพื่อมัน