เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 14 สายัณห์สีเลือด
รถกระบะลากจูงรถพ่วงคันหนักเปรียบเสมือนด้วงเหล็กกล้าที่เหนื่อยล้าแต่ทว่าทรหด มันยังคงมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกบนถนนที่รกร้างอย่างต่อเนื่อง หลังจากจากโรงซ่อมรถที่มอบเสบียงอันอุดมสมบูรณ์และนำพาความหวาดกลัวในยามค่ำคืนมาให้ ฮั่วหยุนเฟิงและลู่เสวี่ยก็เงียบขรึมและระแวดระวังตัวมากขึ้น
ทิวทัศน์นอกหน้าต่างรถดูเหมือนจะจมดิ่งอยู่ในวงจรแห่งความสิ้นหวัง: ทุ่งร้างที่แห้งแล้ง เมืองและหมู่บ้านที่เงียบสงัด รถยนต์ที่ถูกทิ้งร้างประดับประดาอยู่บนเส้นทางสู่ความไม่รู้นี้ราวกับป้ายบอกทาง ผู้ติดเชื้อที่ปรากฏตัวออกมาประปรายและเดินเตร็ดเตร่ไปมา ถูกฮั่วหยุนเฟิงกำจัดทิ้งจากระยะไกลด้วยการยิงเป็นชุดสั้นที่แม่นยำและประหยัดกระสุน หรือไม่เขาก็ขับรถหลบเลี่ยงอย่างชาญฉลาดโดยไม่ยอมเอาตัวไปเสี่ยงโดยง่าย
เถี่ยฉุยดูเหมือนจะปรับตัวเข้ากับวิถีชีวิตแบบเคลื่อนที่นี้ได้อย่างสมบูรณ์ ส่วนใหญ่ของเวลามันจะนอนหมอบอยู่อย่างเงียบเชียบใต้ที่นั่งข้างคนขับ มีเพียงหูที่ไวต่อเสียงเท่านั้นที่คอยหมุนไปมาเป็นระยะ ราวกับเรดาร์ที่มีชีวิต คอยจับทุกสรรพเสียงที่ไม่ปกติในสายลม