บทที่ 18 ใส่ชุดนักเรียนนี้ การใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายก็กลายเป็นการพักผ่อนสลับการทำงาน

บทที่ 18 ใส่ชุดนักเรียนนี้ การใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายก็กลายเป็นการพักผ่อนสลับการทำงาน

ทั้งสองคนกินข้าวเสร็จแล้วถึงค่อยออกเดินทาง

ห้างสรรพสินค้าที่ร้านคีบตุ๊กตาตั้งอยู่ค่อนข้างไกล เสิ่นหยวนและหลีจือจึงนั่งรถแท็กซี่ไป

จี้หยางเป็นสถานที่เล็กๆ เป็นเมืองระดับอำเภอ

คนที่มาหาโอกาสที่นี่มีเยอะมาก แต่คนที่ล้มเหลวก็เยอะมากเช่นกัน

ไม่อย่างนั้นทำไมถึงมีร้านใหม่เปิดขึ้นมาตลอดเวลาได้ล่ะ?

จากสถิติที่ไม่สมบูรณ์ของเสิ่นหยวน ตั้งแต่ม.ต้นจนถึงม.6 ไม่รวมร้านแฟรนไชส์ ร้านเล็กๆ ส่วนตัวที่เคยกินในปีแรก แล้วปีที่สองยังเปิดกิจการอยู่ มีไม่เกิน 30%

ร้านที่ยังอยู่ถึงปีที่สามยิ่งมีแค่ 5% เท่านั้น

นี่เป็นตัวเลขที่เกินจริงมาก