บทที่ 186: เหล่าเทพเผ่นหนี

บทที่ 186: เหล่าเทพเผ่นหนี

เสียงของเทพชั่วร้ายแห่งโลกียวิสัยดังก้องอยู่ในวิหารเหล่าทวยเทพที่พังทลาย

การหลอมรวมอารมณ์ทั้งเจ็ดชนิด

สัตว์ประหลาด

สองคำนี้ราวกับค้อนหนักสองอันที่ทุบใส่ประสาทของเทพทุกองค์

ภายในท้องพระโรง

เงียบงันราวกับความตาย

ไม่มีลม ไม่มีเสียง

แม้แต่แสงสีทองและประกายไฟที่แตกกระจายร่วงหล่นลงมา ก็ยังดูเหมือนหยุดค้างอยู่กลางอากาศ

เทพทั้งยี่สิบหกองค์ ไม่ว่าจะเป็นร่างหลักขั้นที่สิบเอ็ดหรือภาพสะท้อนจากอดีตขั้นสิบ