บทที่ 172: การตายของ【ฝันผวา】

บทที่ 172: การตายของ【ฝันผวา】

โลกหลังประตู

จันทร์ม่วงบนผืนฟ้าลอยต่ำจนแทบจะแตะพื้น

ร่างแยกเงาสะท้อนก้าวออกไปเป็นก้าวแรก ความว่างใต้เท้าก็จับตัวเป็นขั้นบันไดหินที่เรืองแสงสีม่วง

ขั้นบันไดหินทอดยาวขึ้นสู่ท้องฟ้า มุ่งตรงไปยังดวงจันทร์ยักษ์ดวงนั้น

ป๋อจิ้นวางมือข้างหนึ่งบนด้ามกระบี่ แล้วก้าวขึ้นไปตามขั้นบันไดหิน

เสียงผู้ชายอ่อนโยนนั้นยังคงก้องอยู่ข้างหู แต่เมื่อฝีเท้าของป๋อจิ้นค่อยๆ สูงขึ้นและเข้าใกล้ร่างหลักของ【ฝันผวา】มากขึ้น

น้ำเสียงนั้นก็ราวกับสิ่งที่ถูกกดทับไว้นานเกินไปกำลังต้องการระบายออก จึงยิ่งฟังดูคลุ้มคลั่งและประหลาดขึ้นเรื่อยๆ

“ใช่ๆ แบบนั้นแหละ”

“รีบมาหาฉันเร็ว ฉันรอไม่ไหวแล้ว”