บทที่ 167: 【ความสุข】กับ【ความเจ็บปวด】

บทที่ 167: 【ความสุข】กับ【ความเจ็บปวด】

ตลอดสองวันถัดมา ประตูเมืองนครหลวงจักรพรรดิถูกปิดสนิท

กองทหารเกราะดำลาดตระเวนในเมืองเพิ่มจากสามกองเป็นสิบสองกอง และบ้านเรือนรอบแท่นบวงสรวงสวรรค์ก็ถูกเคลียร์ออกจนหมด

ร้านสุราริมถนนปิดประตู โรงเตี๊ยมปลดโคมไฟลง แม้แต่พ่อค้าเร่ที่เคยยืนเรียกลูกค้าอยู่ตามปากซอยก็หายหน้าไปหมด

ทว่ายังมีผู้คนเดินไปมาอยู่ตามจุดต่างๆ ในเมือง

บางคนอาศัยการขนส่งเครื่องสังเวยแอบเข้าไปในพระราชวัง บางคนเปิดห้องใต้ดินยามดึก แล้วแจกจ่ายเกราะกับอาวุธออกไป

บางคนถือพระบัญชาลับของเชื้อพระวงศ์ ไปเคาะประตูจวนขุนนางเก่าทีละแห่ง

วังจักรพรรดิทมิฬเองก็ไม่ได้อยู่นิ่ง