บทที่ 166: จักรพรรดิทมิฬ

บทที่ 166: จักรพรรดิทมิฬ

ฝนปรอยตกลงบนพื้นโคลน กระเซ็นเป็นแอ่งน้ำเล็กๆ

เงาต้นไม้ไหววูบสองครั้ง ก่อนผ้าคลุมสีดำจะเปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าสองคน

ผู้หญิงที่เดินนำมีรูปร่างสูงโปร่ง สวมเกราะอ่อนสีดำแนบลำตัว ด้านหลังสะพายหอกใหญ่สีดำสนิท ดวงตาคมกริบราวคมมีด

ด้านหลังมีเด็กหนุ่มตัวเล็กเดินตามมา หนวดเคราถูกโกนจนเกลี้ยงเกลา เขาขี่แกะดำที่มีขนเป็นระเบียบเรียบร้อย

ป๋อจิ้นยิ้มทักทั้งสองคน “ไม่เจอกันนานเลยนะ”

พูดตามตรง เขาจากโลกเจ็ดวิถีมานานเกินไปแล้ว พอได้เห็นหลี่ชิงหลัวกับกงหยางเจวี๋ยอีกครั้ง ก็รู้สึกคุ้นเคยขึ้นมาไม่น้อย

หลี่ชิงหลัวพยักหน้าเบาๆ

ส่วนกงหยางเจวี๋ยตบแกะดำใต้ร่างพลางยิ้มกว้างให้ป๋อจิ้น “เพื่อนรัก ไม่เจอกันนานเลยนะ”