บทที่ 20: เหมือนฉันจะเคยได้ยินชื่อคุณที่ไหนสักแห่ง

บทที่ 20: เหมือนฉันจะเคยได้ยินชื่อคุณที่ไหนสักแห่ง

“คืนอมยิ้มมาให้ฉันนะ!”

ไม่นานนัก

รถบัสก็เคลื่อนตัว มุ่งหน้าไปยังนครดาวตก

บนรถ อวี้ยาเชิงดึงอมยิ้มออกจากปากป๋อจิ้นอย่างโมโห ก่อนจะนั่งกระแทกตัวลงตรงมุมรถ

เธอหันไปมองนอกหน้าต่างด้วยสีหน้าขุ่นเคือง

ผู้อำนวยการหลี่เดินผ่านมาเห็นภาพนี้เข้าพอดี จึงรู้สึกสงสัยอย่างมาก

เกิดอะไรขึ้น?

ชนะการแข่งขันแล้วทำไมยังโมโหอยู่อีก?

ช่างเถอะ ไม่สนแล้ว อวี้ยาเชิงไม่ยอมนั่ง ฉันนั่งเอง!