บทที่ 320 ลางสังหรณ์อัปมงคล

บทที่ 320 ลางสังหรณ์อัปมงคล

ยามที่รู้ว่าตนสามารถร่วมทัพออกศึกได้ ประกายในดวงตาของลวี่ปู้ก็มิอาจซ่อนเร้นไว้ได้อีก

ไม่ว่าเขาจะเคยเอ่ยปากบอกเฉาซิ่งกับซ่งเซี่ยนกี่ครั้งคราว่าตนแก่ชราแล้ว หรือย้ำเตือนในใจกี่หนว่าถึงเวลาต้องถอนตัวจากสมรภูมิกลียุค ทว่าเสือร้ายย่อมต้องคำรามก้องพงไพร มังกรคะนองน้ำย่อมต้องแหวกว่ายพลิกผืนสมุทร

มีเพียงการได้หวนคืนสู่สนามรบที่ตนเคยคิดว่าคงไม่มีวันได้เหยียบย่างอีก ที่ซึ่งความเป็นความตายผันเปลี่ยนได้ในชั่วพริบตาเท่านั้น จึงจะทำให้พยัคฆ์คำรามแห่งจิ่วหยวนกลับมาเลือดลมพลุ่งพล่านได้อีกครา

ทว่าเพียงไม่นาน แววตาอันทอประกายคู่นั้นก็ค่อยๆ หม่นแสงลง

เขามองเตี่ยนโม่พลางส่ายหน้า "จื่อจี้ เจ้าไม่ควรออกปากแทนข้าเลย ข้าไม่อยากให้เว่ยหวังเกิดความระแวง จนกลายเป็นการดึงเจ้าเข้ามาพัวพันให้เดือดร้อนเสียเปล่า"