บทที่ 218 หลิวเสียยอมจำนนต่อโชคชะตา

บทที่ 218 หลิวเสียยอมจำนนต่อโชคชะตา

ภายในพระราชวังเมืองสวี่ชาง หลิวเสียที่หลบซ่อนอยู่ในตำหนักบรรทมของต่งกุ้ยเฟยเบิกตากว้าง มุมปากกระตุกเกร็ง สองกำปั้นกำแน่นจนเล็บแทบจะจิกทะลุเนื้อฝ่ามือจนมีรอยเลือดซึมออกมา

"พ่ายแพ้แล้วรึ เป็นไปได้อย่างไรที่จะพ่ายแพ้!"

ในสถานการณ์ทั่วไปหลิวเสียไม่กล้าส่งเสียงดังถึงเพียงนี้ ทว่าครั้งนี้เขากลับสะกดกลั้นเอาไว้ไม่อยู่จริงๆ

หลิวเป้ยยกทัพขึ้นเหนือมาพิทักษ์ราชบัลลังก์ช่วยกอบกู้พระองค์ถึงสามครา แต่ละคราล้วนเฉียดฉิวถึงเพียงนั้น โดยเฉพาะครานี้ เตี่ยนโม่รับปากเป็นมั่นเหมาะแล้วมิใช่หรือว่าจะไม่สอดมือเข้ามายุ่ง แล้วไฉนจึงยังพ่ายแพ้อีก!

ต่งเฉิงอยากเตือนให้เขาลดเสียงลง ทว่าก็ไม่กล้า ได้แต่ถ่ายทอดเรื่องราวความเป็นไปของสงครามทั้งหมดให้หลิวเสียฟังอย่างละเอียดด้วยความหดหู่ใจ