กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 217 จิตใจดั่งพระโพธิสัตว์และหัตถ์วัชระ
"หากมิใช่เพราะฝนห่าใหญ่นี้ แม่ทัพน้อยย่อมไม่แยกไพร่พลออกจากกัน แม่ทัพน้อยคิดว่าต่อให้เขาตีฝ่าออกไปได้ก็ยังไล่ล่าตามตีได้ ใครจะคาดคิดว่าจะ..."
เฉาเหรินและเซี่ยโหวเยวียนกลับมาถึงเย่เซี่ยน พวกเขามีสีหน้าอิดโรยและอับอาย แววตาแฝงความรู้สึกผิด ยืนอยู่เบื้องหน้าเตี่ยนโม่เหมือนกับเด็กที่ทำความผิด
ภายในจวนแม่ทัพ เตี่ยนโม่ซึ่งสวมชุดตัวในเนื้อบางนั่งอยู่บนเตียง มือหนึ่งเขี่ยตะเกียงน้ำมันบนโต๊ะพลางส่ายหน้ากล่าวว่า "เรื่องนี้ไม่อาจโทษพวกท่าน ลิขิตฟ้าเป็นเช่นนี้ มนุษย์หรือจะฝืนได้ พวกท่านไปพักผ่อนก่อนเถิด"
"ขอรับ!"
หลังจากทั้งสองจากไป เตี่ยนโม่ก็หมดอารมณ์จะนอนต่อ
จูเก่อเลี่ยงสมกับฉายามังกรซุ่มโดยแท้ เดิมทีคิดว่าแผนการวางยาพิษในเสบียงที่ล่อพวกเขาเข้ามาจะทำให้ต้องพบกับทางตันไร้ทางรอดแล้ว