บทที่ 213 หลิวเป้ยผู้เจ็บปวดเจียนขาดใจ

บทที่ 213 หลิวเป้ยผู้เจ็บปวดเจียนขาดใจ

แขนซ้ายของหลิวเป้ยถูกทวนทองเศียรพยัคฆ์ของจางซิ่วตัดขาดสะบั้นจากล่างขึ้นบน เขายังไม่มีแก่ใจจะมามัวเสียใจกับแขนข้างที่ขาดไป เพราะความเจ็บปวดเสียดแทงถึงขั้วหัวใจที่แล่นริ้วขึ้นมาจากรอยตัดตรงหัวไหล่ซ้ายทำให้ร่างกายซวนเซ ภาพของจางซิ่วตรงหน้าราวกับพร่ามัวกลายเป็นเงาร่างซ้อนสอง

“ฮ่าๆๆ หลิวเป้ย อย่าได้ดิ้นรนอีกเลย เจ้าจบเห่แล้ว!” จางซิ่วแหงนหน้าหัวเราะลั่น เขาไม่มีความรู้สึกโศกสลดในการส่งจอมคนแห่งยุคไปปรโลกแม้แต่น้อย มีเพียงความสะใจที่จะได้บั่นคอคนที่คิดจะวางยาพิษสังหารตนเท่านั้น

เขายกทวนยาวขึ้น เตรียมจะแทงทะลวงอกของหลิวเป้ย ทว่าในระยะห่างเพียงสามชุ่นกลับถูกฟาดกระเด็นพลิกคว่ำไปอย่างแรง

“พี่ใหญ่!”

เมื่อมองดูหลิวเป้ยที่แขนขาด ขอบตาของกวนอวี่ก็พลันเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา