บทที่ 212 หลิวเป้ยผู้สิ้นหวัง

บทที่ 212 หลิวเป้ยผู้สิ้นหวัง

ในยามที่ดวงตะวันค่อยๆ โผล่พ้นขอบฟ้า ทัพจิงโจวภายใต้การนำของหลิวเป้ย กวนอวี่ จางเฟย และหวงจง ก็ได้เคลื่อนพลครั้งใหญ่ตรงไปยังเย่เซี่ยนแล้ว

สายลมยามเช้าพัดโชยชวนให้รื่นรมย์ ทุกคนต่างรู้สึกตื่นเต้นฮึกเหิมอย่างยิ่ง ด้วยเหตุที่การเข้ายึดเมืองซึ่งมีเพียงทหารป่วยกระเสาะกระแสะเฝ้ารักษา ย่อมไม่มีทางสูญเสียไพร่พลมากมายเป็นแน่

ถึงขั้นที่พวกเขาไม่มีบรรยากาศอันน่าเศร้าสลดเหมือนก่อนออกศึกครั้งก่อนๆ ที่จะต้องฝากฝังถ้อยคำกับสหายร่วมรบว่า หากเจ้ามีชีวิตรอดกลับไปได้ ช่วยส่งข่าวบอกทางบ้านข้าด้วย อะไรทำนองนั้น

ครั้นมาถึงใต้ด่านเมืองเย่เซี่ยน ทุกอย่างก็เป็นไปตามที่พวกเขาคาดไว้ ด่านเมืองที่เคยมีทหารคุ้มกันอย่างแน่นหนามาโดยตลอด วันนี้กลับมีทหารอยู่ไม่ถึงห้าสิบนาย อีกทั้งแต่ละคนต่างก็คอตกสิ้นเรี่ยวแรง พอเห็นพวกเขาเข้าก็ตกใจกลัวจนต้องวิ่งโร่ไปตีกลองส่งสัญญาณเตือนภัย