บทที่ 209 ไม่กลัวอายุสั้นลงจริงๆ หรือ?

บทที่ 209 ไม่กลัวอายุสั้นลงจริงๆ หรือ?

กองไฟนอกกระโจมทัพหลักในค่ายใหญ่ลุกโชนไหวระริกใต้ความมืดมิด ทอดเงายืดยาวของสองร่างที่ยืนเอามือไพล่หลังทอดสายตามองไปทางทิศเหนือ ซึ่งก็คือหลิวเป้ยและจูเก่อเลี่ยง

คนหนึ่งเผยรอยยิ้มพึงพอใจ อีกคนหนึ่งกลับมีแววตาซับซ้อน ราวกับกำลังเหลียวมองความยากลำบากของตนหลังผ่านพ้นขวากหนามนานัปการ

"เตี่ยนโม่สมเป็นยอดคนผู้ไร้เทียมทานที่มีสมญาว่ากิเลนจริงๆ ไม่เพียงมิได้เลือกโจมตีสามจุดนั้น ทั้งยังมิได้เลือกมาลอบจู่โจมค่ายใหญ่ ทว่ากลับดักรอนอกค่ายเพื่อเฝ้าคอยเหยื่อมาติดกับ

หากมิใช่เพราะข่งหมิงเจ้าวางแผนการไว้แต่เนิ่นๆ ทัพเราคงเข้าขั้นวิกฤตแล้ว"