บทที่ 208 จูเก่อเลี่ยงผู้เป็นที่ระบายอารมณ์

บทที่ 208 จูเก่อเลี่ยงผู้เป็นที่ระบายอารมณ์

ในราตรีอันมืดมิดดั่งน้ำหมึก โม่หลินแห่งนี้มืดจนแทบมองไม่เห็นนิ้วมือทั้งห้าของตนเอง ท่ามกลางฤดูกาลเดือนเจ็ดที่อากาศร้อนอบอ้าว ยุงในป่าทึบชุกชุมเสียจนแทบจะหามคนไปได้ จึงจินตนาการได้ไม่ยากเลยว่าการซุ่มโจมตีในยุคสมัยนี้นั้นทรมานเพียงใด

กวนอวี่เฝ้ารออยู่ในป่าด้วยความอดทนยิ่ง พลางส่งคนไปคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวทุกฝีก้าวบนถนนหลวงด้านนอก

มิทราบว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด รถม้าขนส่งอาวุธยุทโธปกรณ์และเสบียงอาหารก็มาถึง ทุกคนต่างกลั้นหายใจตั้งสมาธิ ทว่าน่าเสียดายที่ขบวนรถยาวกว่าสองลี้แล่นผ่านไปจนหมดสิ้น ก็ยังไร้วี่แววของทัพเฉาปรากฏตัว

"ท่านแม่ทัพกวน ขบวนรถผ่านไปไกลแล้วขอรับ!" ทหารสอดแนมวิ่งมารายงานเบื้องหน้ากวนอวี่ ทว่าเขายังคงหรี่ตาเงียบงัน เพียงโบกมือเป็นสัญญาณให้ทหารสอดแนมถอยออกไป