บทที่ 191 จูเก่อเลี่ยงลงมือ

บทที่ 191 จูเก่อเลี่ยงลงมือ

ค่ำคืนวสันต์มีค่ายิ่งกว่าพันตำลึงทอง คำกล่าวนี้มิได้เกินจริงเลยแม้แต่น้อย

จวบจนถึงยามห้า เตี่ยนโม่ก็มิได้ปล่อยเวลาให้สูญเปล่าไปแม้แต่ชั่วครู่เดียว

มิอาจรั้งอยู่ต่อได้อีกแล้ว มิเช่นนั้นคงยากจะหาคำอธิบายได้

เมื่อฝูหวงโฮ่วพยุงกายลุกขึ้นจากเตียง ก็พบว่าตนเองถึงกับทรงตัวแทบไม่อยู่ ต้องเกาะขอบเตียงไว้จึงจะฝืนยืนขึ้นมาได้

"เหนียงเหนียงมิเป็นไรกระมัง"

"เจ้า..."

ฝูหวงโฮ่วพูดไม่ออก ถึงกับไม่รู้ว่าควรจะกล่าวสิ่งใด สุดท้ายจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "เจ้าเกิดมาไม่เคยแตะต้องสตรีเลยหรืออย่างไร"

นางรู้สึกว่าค่ำคืนนี้ช่างแปลกประหลาดยิ่งนัก ในคราแรกนางต้องข่มกลั้นความรังเกียจในใจอย่างยิ่งยวด ในหัวเต็มไปด้วยความคิดที่จะฟื้นฟูราชวงศ์ฮั่น

ทว่าเมื่อเวลาค่อยๆ ผ่านไป นางกลับรู้สึกว่าความอัปยศอดสูในใจคล้ายจะมิได้รุนแรงถึงเพียงนั้นแล้ว