บทที่ 190 ในที่สุดฝูหวงโฮ่วก็ยอมประนีประนอม

บทที่ 190 ในที่สุดฝูหวงโฮ่วก็ยอมประนีประนอม

เฉาเชานำทัพใหญ่หนึ่งแสนนายมุ่งหน้าขึ้นเหนือแล้ว ภายในเมืองสวี่ชางจึงหลงเหลือไพร่พลเพียงสี่หมื่นนาย ทว่าหลูหยางซึ่งเป็นแนวหน้าทางทิศใต้ยังมีทหารประจำการอยู่อีกหนึ่งหมื่นนาย โดยในเวลานี้มีเฉาเหรินและเซี่ยโหวเยวียนคอยควบคุมดูแล

หลังจากทัพใหญ่ยกขึ้นเหนือ วันคืนก็นับว่าผ่านไปอย่างสงบสุขยิ่ง เตี่ยนโม่มิใช่พวกมักมากในกามารมณ์ ไม่อาจมัวเพลิดเพลินอยู่ท่ามกลางเรียวขาของสตรีได้ตลอดทั้งวัน เมื่อรู้สึกว่างจนเบื่อหน่ายจึงแวะเวียนไปที่เข่าจวินชู่

โอวเถี่ยไม่ทำให้เขาผิดหวัง ผลงานรุ่นแรกออกมาจากเตาแล้ว ภายใต้การเผาด้วยความร้อนสูง หินเหล่านั้นที่ถูกขนย้ายกลับมาล้วนแปรเปลี่ยนเป็นสีขาวราวหิมะอย่างที่คิดไว้

เมื่อรอจนเย็นตัวลง เตี่ยนโม่จึงหยิบขึ้นมาหนึ่งก้อน แล้วใช้นิ้วบีบเบาๆ ก้อนหินก็แหลกละเอียดทันที

มั่นใจได้แล้วว่าสิ่งนี้คือหินปูน และสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าในยามนี้ก็คือปูนขาว