บทที่ 186 เฉาอ่างผู้เดินหลงทิศผิดทาง

บทที่ 186 เฉาอ่างผู้เดินหลงทิศผิดทาง

ในช่วงฤดูที่วสันตฤดูอบอุ่นและมวลผกาเบ่งบาน เหมาะแก่การพาหญิงสาวออกไปรับลมชมทัศนียภาพยิ่งนัก

หลังจากสภาพอากาศอบอุ่นขึ้นมาก เตี่ยนโม่ก็พาช่ายเหยี่ยนออกมาขี่ม้าที่นอกเมืองสวี่ชาง ดื่มด่ำกับทัศนียภาพอันงดงามที่บุปผานานาพันธุ์เริ่มละลานตาและต้นหญ้าอ่อนเพิ่งจะสูงท่วมกีบม้า

ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ทุกคราที่ได้อยู่ตามลำพังกับช่ายเหยี่ยน เตี่ยนโม่มักจะมีความรู้สึกราวกับได้หวนคืนสู่รักแรก นางช่างไร้เดียงสา ทั้งยังไม่มีความโลภหรือความคิดซับซ้อนใดๆ ดูคล้ายกับเด็กสาวข้างบ้านอยู่เสมอ

หากจะเปรียบเทียบให้เห็นภาพง่ายที่สุด ก็เช่นการตีก้น หากเป็นช่ายเหยี่ยน นางจะมองเตี่ยนโม่ด้วยแววตาฉงนสงสัย แต่หมี่เจินนั้นต่างออกไป นางจะรีบเปลี่ยนท่าทางในทันที

เห็นหรือไม่เล่า ช่างไร้เดียงสาเสียจริง

"ช่วงนี้พี่จื่อซิวมาเอาผืนกระดาษเซวียนไปจากสำนักศึกษาตั้งมากมายแหนะเจ้าค่ะ" ช่ายเหยี่ยนที่เส้นผมดำขลับกำลังถูกสายลมวสันต์พัดพลิ้วเอ่ยขึ้นมาลอยๆ