บทที่ 146 เหยียนเหลียงเหวินโฉ่วดับชีพในวันเดียว

บทที่ 146 เหยียนเหลียงเหวินโฉ่วดับชีพในวันเดียว

"แม่ทัพผู้มาจงแจ้งนาม ข้าไม่สังหารพวกหนูไร้นาม!" เมื่อต้องเผชิญหน้ากับขุนพลทัพเฉาที่เสนอหน้ามารนหาที่ตาย เหวินโฉ่วเพียงหวังว่าจะได้บันทึกชื่อแซ่และตำแหน่งของฝ่ายตรงข้ามลงในสมุดความชอบทหารให้ชัดเจน หาไม่แล้วคงยากจะขอปูนบำเหน็จรางวัล

"เตี่ยนเหวยแห่งเฉินหลิว!"

เมื่อมองทวนคู่ในมือของเตี่ยนเหวย เหวินโฉ่วก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะร่าออกมา "เจ้าคือเตี่ยนเหวยที่รบเสมอกับลวี่ปู้งั้นรึ ดี ดียิ่งนัก ฮ่าๆๆ ข้าอยากจะดูนักว่าเจ้าจะมีฝีมือสักกี่น้ำ!"

ด้วยจิตใจใฝ่ชนะของขุนศึกระดับยอดฝีมือขับดัน ทำให้เหวินโฉ่วไม่ได้ฉุกคิดสงสัยว่าเหตุใดขุนพลอันดับหนึ่งแห่งทัพเฉาจึงมาปรากฏตัวที่ไป๋หม่าเฉิง ในสมองมีเพียงความคิดที่จะประลองฝีมือกับอีกฝ่ายหน้าแนวรบเท่านั้น

อย่างไรเสีย การไม่ได้ประมือกับลวี่ปู้ ก็เป็นเรื่องที่เขากับเหยียนเหลียงนึกเสียดายมาโดยตลอด

ในเมื่อเตี่ยนเหวยสามารถรบเสมอกับลวี่ปู้ได้ นี่ก็นับว่าเป็นการชดเชยอีกรูปแบบหนึ่งแล้วกัน