กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 114 โจวอวี๋ลงมือ เตี่ยนโม่คลี่คลายสถานการณ์
"ซุนเช่อเป็นแค่สุนัขไร้เจ้าของที่อาศัยพึ่งใบบุญผู้อื่นแท้ๆ กลับฉวยโอกาสตอนพวกเรากำลังรบพุ่งอย่างดุเดือดกับหยวนซู่ ลอบเข้าตีฮุ่ยจีกับอู๋จวิ้น ช่างเลือกเวลาได้เหมาะเจาะนัก!"
เฉาเชาขว้างม้วนไม้ไผ่ลงบนพื้นด้วยความโกรธเกรี้ยว สบถด่าด้วยสีหน้าบึ้งตึงว่า
"หวังหลั่งกับเหยียนไป๋หู่ช่างเป็นพวกไร้ประโยชน์สิ้นดี กำลังพลของสองฝ่ายรวมกันเกือบหมื่นนาย กลับสู้ซุนเช่อที่มีทหารเพียงสี่พันนายไม่ได้!"
เตี่ยนเหวยที่อยู่ในห้องหารือราชการก้าวออกมาพลางเดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟ "ซุนเช่อเป็นตัวอะไร ถึงได้บังอาจมาแย่งชิงอาณาเขตของพวกเรา เฉิงเซี่ยงโปรดวางใจ เมื่อจัดการหยวนซู่เสร็จสิ้นแล้ว ข้าจะไปเด็ดหัวมันที่ฮุ่ยจีกับอู๋จวิ้นเอง!"
"ข้าไปด้วย! ให้มันรู้เสียบ้างที่กล้ามาชุบมือเปิบเอาเปรียบพวกเรา สงสัยมันคงไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว!"
จุดยืนของสองผู้กล้าพยัคฆ์หาญมักจะสอดคล้องตรงกันเสมอ