บทที่ 112 การแสดงของลวี่ปู้

บทที่ 112 การแสดงของลวี่ปู้

ภายในห้องว่าราชการของเมืองเซ่าหลิง หยวนซู่ผู้สวมชุดคลุมมังกรทองอร่ามไร้ซึ่งสง่าราศีอันเจิดจ้าเช่นกาลก่อน มือซ้ายของเขาโอบกอดตราหยกถ่ายทอดแผ่นดิน มือขวากุมป้ายหยกประทานจากสวรรค์ชิ้นนั้นไว้ ประหนึ่งคนแก่ที่ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่นั่งเหม่อลอยอย่างหดหู่

"ฝ่าบาท วันนี้หน่วยของหวงฉีแห่งค่ายก่งเว่ยเกิดการก่อกบฏขึ้นอีกกว่าหนึ่งร้อยนาย กระหม่อมนำกำลังไปปราบปรามสงบลงได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ"

จางซวินที่เดินเข้ามาทำความเคารพแล้วเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ากลัดกลุ้มคิ้วขมวดมุ่น

หยวนซู่นิ่งอึ้งไปถึงสิบลมหายใจ ถึงได้มองจางซวินตาค้างแล้วพยักหน้า "ดี ปราบปรามลงได้ก็ดีแล้ว ลำบากเจ้าแล้ว"

จางซวินทอดถอนใจแล้วกล่าวว่า "ฝ่าบาท เป็นเช่นนี้ต่อไปมิใช่หนทางแก้ปัญหา ในค่ายทหารทุกวันล้วนมีทหารโวยวายจะขอกลับหวายหนาน มากก็เป็นพันคน น้อยก็เป็นร้อยคน กระหม่อมเองก็ไม่อาจคอยเฝ้าอยู่ในค่ายทหารได้ตลอดเวลา