บทที่ 64 แพะรับบาป หลิวเป้ย

บทที่ 64 แพะรับบาป หลิวเป้ย

หลิวเป้ยรู้สึกอัดอั้นตันใจยิ่งนัก คนพวกนี้ที่อยู่ใต้ด่านเมืองพากันโห่ร้องตะโกนก้อง เห็นได้ชัดว่าพุ่งเป้ามาที่ตนเอง แต่ประเด็นสำคัญคือตนเองไม่ได้ทำอะไรเลยสักนิด

นำทัพสวีโจวไปลอบโจมตีครั้งหนึ่งก็โดนพวกเจ้าตีจนเสียขบวนไม่เป็นท่า แล้วมันไปล่วงเกินพวกเจ้าตั้งแต่เมื่อใดกัน

ที่สำคัญที่สุดคือเถาซาง เจ๋อหรง และคนอื่นๆ ด้านข้างต่างพากันจ้องมองเขาด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตร

สายตาคู่นั้นบ่งบอกอย่างชัดเจนว่า ถึงคอขาดบาดตายปานนี้แล้ว เจ้ายังกล้าไปหาเรื่องพวกมันอีกหรือ

หลิวเป้ยจนปัญญา ได้แต่ก้าวออกไปข้างหน้าแล้วตะโกนว่า

"ข้าคือหลิวเป้ย พวกเจ้าไฉนจึงมารุกรานดินแดน!"

"รุกรานดินแดนรึ ผายลมมารดามันเถอะ! รีบส่งน้องชายของข้าออกมาอย่างเคารพนบนอบเสียดีๆ มิฉะนั้นข้าจะตีเมืองแล้ว!"