บทที่ 50 กัวเจียปะทะเตี่ยนโม่

บทที่ 50 กัวเจียปะทะเตี่ยนโม่

เช้าวันรุ่งขึ้นหลังออกขุนนาง โอรสสวรรค์ก็ทรงมีพระราชโองการประกาศแก่ใต้หล้า ให้เฉาเชานำทัพหลวงไปกอบกู้สวีโจว

ราชโองการฉบับนี้นอกจากใช้เป็นเหยื่อล่อหลิวเป้ยแล้ว ประโยชน์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดก็คือการข่มขวัญผู้อื่น บอกให้พวกเขารู้ว่าข้าเฉาเชาจะจัดการหลิวเป้ยแล้ว พวกเจ้าอย่าได้คิดแส่หาเรื่อง มิฉะนั้นจะถือว่าขัดราชโองการ

แน่นอนว่าเรื่องนี้ย่อมมีข้อแม้ นั่นคือสถานการณ์รบจะต้องได้เปรียบ หรืออย่างน้อยที่สุดก็ต้องสูสี หากเพลี่ยงพล้ำเมื่อใด บรรดาขุนศึกเหล่าอื่นก็พร้อมจะกรูกันเข้ามาดั่งฝูงหมาป่าเพื่อรุมทึ้งแย่งชิงดินแดนของเฉาเชา

"ไปกันเถอะเฟิ่งเสี้ยว ข้าจะพาเจ้าไปรู้จักกับอัจฉริยะกิเลนเตี่ยนจื่อจี้"

เฉาเชาที่เดินออกมาจากพระราชวังอารมณ์ดียิ่งนัก จึงดึงมือกัวเจียหมายจะไปหาเตี่ยนโม่