บทที่ 7 เทพขุนพลผู้ตรึงลวี่ปู้

บทที่ 7 เทพขุนพลผู้ตรึงลวี่ปู้

เนื้อความในจดหมายมิได้มีสิ่งใดสะท้านสะเทือนฟ้าดิน เป็นเพียงจดหมายเกลี้ยกล่อมให้ยอมจำนนธรรมดาๆ ฉบับหนึ่ง ซึ่งชี้แจงผลได้ผลเสียแก่ตระกูลเถียน ให้พวกเขาปิดประตูเมืองหลังจากลวี่ปู้พ่ายแพ้เท่านั้น

"เจ้าเด็กเถียนอี้ผู้นี้ใจเสาะขี้ขลาดยิ่งนัก วันนี้ลวี่ปู้เพิ่งพ่ายแพ้ไปยกใหญ่ หากจื่อจี้ยังสามารถทำให้มันพ่ายแพ้อีกสักครา เกรงว่าเขาคงยอมทำตามแต่โดยดีเป็นแน่"

เฉาเชาเก็บม้วนไม้ไผ่อย่างระมัดระวัง พลางหัวเราะกล่าวว่า "เพียงแต่ข้าคิดไม่ถึงว่าคนขลาดเขลาเช่นนี้จะอยู่ในแผนการของจื่อจี้ด้วย เจ้าช่างมองการณ์ได้ทะลุปรุโปร่งทั่วทั้งกระดานจริงๆ"

เตี่ยนโม่อมยิ้มตอบ "นายท่านชมเกินไปแล้ว ผู้น้อยคิดว่าตนพอมีสติปัญญาอยู่บ้าง ในเมื่อเลือกนายท่านแล้ว ย่อมต้องตระเตรียมการไว้ล่วงหน้า"