0023

⬢⬢⬢

ตอนที่ 23 โจรผ้าราตรีบุกอำเภอเฟิงหลิง อาลิ่วรุ่งสางสืบจริงเท็จ

หลังจากบอกลาเฉินเอ้อร์โก่ว เฉินหวยอันก็เร่งฝีเท้ากลับไปยังเรือนร้อยสมุนไพรด้วยความเร็วสูงสุด

ยามนี้สถานการณ์นอกเมืองเป็นเช่นไร เขาเรียกได้ว่ามืดแปดด้าน ทว่าภายในเมืองผู้คนกลับตื่นตระหนกขวัญผวากันไปหมดแล้ว

อำเภอเฟิงหลิงไม่มีเรื่องโจรผ้าเข้าโจมตีเมืองเกิดขึ้นมาร้อยกว่าปีแล้ว ระฆังเตือนภัยนี้ก็มิเคยลั่นขึ้นมานับร้อยปีเช่นเดียวกัน

“หัวหน้าคณะเฉิน พวกเราควรต้องเตรียมการอันใดไว้หรือไม่ขอรับ” ลิงหินเอ่ยถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง

เขาคือนักเก็บยาหนึ่งใน 5 คนที่หลินไป๋หยางส่งตัวมา มีนามว่าโหวซานหลาง ทุกคนต่างพากันชอบเรียกขานเขาว่าลิงหิน

เดิมทีลิงหินเป็นทารกที่ถูกทิ้ง ถูกนำมาทอดทิ้งไว้บริเวณรอบนอกของภูเขาฝูหลง เล่าลือกันว่าได้รับการเลี้ยงดูจากวานร จนกระทั่งอายุได้สิบกว่าปี กองเก็บสมุนไพรตระกูลหลินเข้าสู่หุบเขา คราแรกคิดว่าเป็นอสูรร้ายจึงจับกุมตัวไว้ ภายหลังพบว่าเป็นมนุษย์ หลินไป๋หยางจึงรั้งตัวให้อยู่ข้างกาย

ร่างกายของเขาเตี้ยแคระ สูงราว 5 เซียะ แขนห้อยยาวเลยเข่า ผิวพรรณดั่งทองแดง โหนกคิ้วปูดนูนเหมือนดั่งวานร เท้าเปลือยเปล่าตลอดทั้งปี ไม่คุ้นชินกับการสวมรองเท้า

ปีนป่ายหน้าผาด้วยมือเปล่าได้ดั่งเดินบนพื้นราบ เคยคารวะอาซื่อตาเดียวเป็นอาจารย์ จึงพอเชี่ยวชาญทักษะวิชาเก็บยาอยู่บ้าง