0003

⬢⬢⬢

ตอนที่ 3 เพียงอสูรพยัคฆ์กระจิริด ยังบังอาจกำเริบเสิบสานต่อหน้าตัวจริงผู้นี้

ยามเช้าตรู่ ม่านหมอกยามเช้าเหนือเทือกเขามังกรหมอบยังมิทันสลายตัวจนหมดสิ้น

เฉินหวยอันได้สะพายตะกร้าเก็บยา มุ่งหน้าเข้าสู่ขุนเขาอันเวิ้งว้างกว้างใหญ่อีกคราหนึ่งแล้ว

“ทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ!”

ลั่วอวิ๋นซวงอยู่ในตะกร้าเก็บยาด้วยความรู้สึกอยากร้องไห้แต่ไร้น้ำตา ในวัยทารก สิ่งที่ต้องการที่สุดคือการนอนหลับพักผ่อนอย่างเต็มอิ่ม ทว่าฟ้ายังมิทันสว่าง นางกลับถูกบุรุษผู้นี้ปลุกให้ตื่น ถูกยัดแป้งเปียกใส่ปากอย่างลวก ๆ แล้วจับยัดใส่ไว้ในตะกร้าเก็บยา

ทางบนภูเขาขรุขระคดเคี้ยวและโคลงเคลงยิ่งนัก ลั่วอวิ๋นซวงคิดจะนอนหลับก็มิอาจทำได้

“ยามนี้ร่างนี้ยังมิอาจเริ่มบำเพ็ญได้ ทั้งดินแดนทุรกันดารแห่งนี้ ปราณวิญญาณยังเบาบางเกินไปอีก…”