เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 332 บรรพจารย์เต๋าหงจวินปรากฏกาย โลหิตแก่นแท้กลางใจผานกู่
โลหิตหยดนั้นลอยนิ่งอยู่กลางสุญญากาศ แวดวงหมื่นลี้ไร้แม้ละอองดาวดวงใดกล้าเข้าใกล้
บนผิวโลหิตมีรอยมรรคปรากฏจาง ๆ ลวดลายนั้นเก่าแก่เกินบรรยาย เพียงมองแวบเดียวก็ทำให้ดวงตาทั้งสองเจ็บแปลบ จิตดั้งเดิมสั่นสะเทือน
สิ่งที่ทำให้แววตาข่งเซวียนหรี่ลงยิ่งกว่าคือ รอบ ๆ โลหิตลึกลับหยดนี้ มิติปรากฏสภาพบิดเบี้ยวและแตกหักอย่างฝืนธรรมชาติ กระแสเวลาก็ไหลวนปั่นป่วนผิดปกติ
ประหนึ่งมันมิได้ยินยอมหยุดอยู่ที่นี่ หากแต่ใช้พลังอันน่าสะพรึงทำลายบางสิ่งเข้ามาอย่างรุนแรง สุดท้ายหมดเรี่ยวแรงจึงถูกกักขังไว้ ณ ที่แห่งนี้ ผ่านการกัดกร่อนของกาลเวลาอันยาวนานเกินคาดเดา จึงเสื่อมถอยมาถึงเพียงนี้
นี่คือ...โลหิตของผู้ใดกัน
ข่งเซวียนเกิดคลื่นในใจ
ถึงขั้นแผ่ไอพลังเช่นนี้ออกมาเองได้ ผ่านกาลหมื่นกัปก็ไม่สลาย
เขาลองใช้ญาณทิพย์ตรวจสอบละเอียดขึ้น
อึ้ง