เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 317 บุญกุศลแห่งวิถีฟ้าย้อนกลับ? กวาดล้างบุญกุศล คุนเผิงผู้หมายตาตำแหน่งอริยะ!
เพียงชั่วพริบตา แสงสายรุ้งเจ็ดสีทั่วร่างข่งเซวียนวาบขึ้น เขาก็พาเด็กน้อยชิงเฟิงข้ามภูผาแม่น้ำไร้สิ้นสุดมาถึงภายในอารามอู่จวงในทันที
ยังไม่ทันก้าวเข้าห้องสงบ กลิ่นอายกดดันของอริยะที่สั่นคลอนอย่างรุนแรง ล่องลอยราวจะแตกสลายก็ซัดปะทะใบหน้าดุจกระแสน้ำ ทั้งยังปนเปื้อนภาพประหลาดของชีพจรแผ่นดินที่คร่ำครวญกับรากวิญญาณที่หวาดหวั่น
“แย่แล้ว!”
รับรู้ได้เช่นนั้น สีหน้าข่งเซวียนพลันเคร่งขรึม เขาก้าวเท้าหนึ่งก้าว ร่างก็ฝ่าข้ามอุปสรรคของมิติมาปรากฏใต้ต้นผลโสมเซียนที่สูงเสียดฟ้าปกคลุมตะวันต้นนั้นโดยตรง
เห็นเพียงเจิ้นหยวนจื่อทรุดนั่งบนเบาะรองใต้ต้นไม้ ใบหน้าซีดดั่งแผ่นทอง ลมหายใจอ่อนโรยถึงขีดสุด กลิ่นอายมรรคแห่งอริยะที่เดิมหนาหนักดั่งภูผาทั่วร่าง บัดนี้กลับริบหรี่ไม่คงที่ดั่งเปลวเทียนใกล้ลมดับ
ม้วนไม้ไผ่ยาวหมื่นจั้งที่คัมภีร์ปฐพีจำแลงเป็นรูปนั้นห้อมล้อมรอบกาย ปลดปล่อยไอมังกรวิถีปฐพีสีเหลืองดินเข้มข้น พุ่งทะลักเข้าไปในร่างอย่างสุดกำลัง พยายามประคองรากฐานตำแหน่งอริยะที่พังทลายไม่หยุดเอาไว้
กิ่งใบของต้นผลโสมเซียนพลิ้วไหวไร้ลม โปรยแสงสุกใสโศกเศร้าลงมา ผลโสมเซียนทั้งสามสิบผลมีแสงหม่นหมอง ราวกับจะร่วงโรยได้ทุกเมื่อ
หากมิใช่เพราะคัมภีร์ปฐพี สมบัติล้ำค่าแห่งวิถีปฐพีชิ้นนี้ ไม่เสียดายแก่นพลังต้นกำเนิดช่วยกดข่มและพยุงไว้อย่างสุดกำลัง เกรงว่าเพียงชั่วขณะก่อนข่งเซวียนมาถึง เจิ้นหยวนจื่อคงร่วงหล่นจากตำแหน่งอริยะไปแล้ว