เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 311 ตกสู่มุมอับ ระเบิดไข่มุกหุนตุ้น!
ขนหางด้านหลังของข่งเซวียนขยับตอบสนองตามสัญชาตญาณแสงที่มุกหุนตุ้นปล่อยลงมาราวกับคลื่นโกรธเกรี้ยวพลุ่งพล่าน
"สือเฉินท่านผู้อาวุโส?"
เสียงของเขาสงบนิ่งทว่าแสงเจ็ดสีในดวงตากลับสว่างถึงขีดสุด
เงาจำแลงของต้นฝูซางปรากฏออกจากมุกหุนตุ้นผลเพลิงแท้สุริยันสามลูกเตรียมพร้อมจะพุ่งโจมตีทุกเมื่อ
"ฮ่า ๆ......”
เสียงนั้นหัวเราะเบา ๆ เศษเสี้ยวของกาลเวลาหมุนเวียนตามไปด้วยรวมตัวกันในความว่างเปล่าเป็นร่างพร่าเลือนร่างหนึ่ง
นั่นคือผู้เฒ่าสวมจีวรเทาคลุมกาย ใบหน้าเต็มไปด้วยเมตตาในดวงตากลับมีสายธารยาวไร้ที่สิ้นสุดไหลเวียนอยู่ นั่นคือการสำแดงของมหามรรคแห่งกาลเวลา
"ไม่คิดว่ารุ่นหลังแห่งหงหวงจะยังจำข้าแก่คนนี้ได้"
เงาลวงตาของสือเฉินพยักหน้าเล็กน้อยสายตาทอดลงบนมุกหุนตุ้น แววตาแห่งความคะนึงหาวูบผ่าน