เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 310 หนีพ้นหยางเหมย ตื่นตะลึงเทพมารกาลเวลา!
อีกด้านหนึ่ง ลึกลงไปในห้วงหุนตุ้น หมอกสีหม่นเทาพลุ่งพล่านราวคลื่นพิโรธ ซากดวงดาวแตกสลายนับไม่ถ้วนลอยนิ่งไร้เสียงอยู่กลางความว่างเปล่า
ที่นี่ไร้ทิศทาง ไร้กาลเวลา มีเพียงไอหุนตุ้นดั้งเดิมที่สุดที่พัดโหมอย่างบ้าคลั่ง
ท่ามกลางความเงียบสงัดดั่งมรณะนั้น เม็ดแก้วสีหม่นเทาเม็ดหนึ่งลอยนิ่งสงบอยู่ บนผิวมีลายมรรคลึกซึ้งไหลวน กลมกลืนกับสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างแนบเนียน
ภายในมุกหุนตุ้น ข่งเซวียนนั่งขัดสมาธิ ขนหางเจ็ดสีด้านหลังสั่นไหวเบา ๆ อย่างไม่รู้ตัว
ดวงตาทั้งคู่ปิดสนิท ตรามุกหุนตุ้นตรงกลางหว่างคิ้วเปล่งแสงรำไร พลังญาณแผ่กระจายดั่งระลอกคลื่น สัมผัสรับรู้ทุกสรรพสิ่งภายนอก
“หยางเหมย...”
ข่งเซวียนค่อย ๆ ลืมตา แสงเจ็ดสีในแววตาหมุนวนดั่งวังวน
ผ่านม่านพลังของมุกหุนตุ้น เขามองเห็นร่างสีเขียวครามร่างหนึ่งกำลังเคลื่อนวนเวียนอยู่ห่างออกไปหมื่นลี้อย่างชัดเจน
นักพรตผู้นั้นเหยียบย่างกลางความว่างเปล่า แต่ละก้าวข้ามผ่านระยะทางนับไม่ถ้วน ชายแขนเสื้อสะบัดพลิ้วจนไอหุนตุ้นปั่นป่วน ผู้นั้นก็คือเทพมารมิติหยางเหมย!