กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 23 ความลับใหญ่ระดับฟ้า
นุ่ม…
ก็ไม่ต่างอะไรจากเส้นผมสีดำทั่วไป
เทียบกับของตัวเองแล้ว ก็คงแข็งกว่าราว ๆ หลายเท่า ไม่สั้นไม่ยาว ลอดผ่านนิ้วไปได้…
ถึงจะต้องเขย่งเท้า แต่ป๋อเหอก็ยังลูบคลำซ้ำ ๆ อย่างมีความสุข: “เอาล่ะ ก็เป็นแบบนี้แหละ อย่าเข้าใจผิด แล้วฉันก็ไม่ได้บาดเจ็บด้วย กลับไปได้อย่างสบายใจแล้ว”
พอได้ยินคำนี้ สีหน้าของลี่เซียวเหย่ก็หม่นลงไปอีกครั้ง แต่เขาก็ยังพยักหน้าอย่างว่าง่าย: “อืม ผมจะกลับ แต่…”
แต่หลังจากนั้น เขาก็เล่าความลับใหญ่หลวงเรื่องหนึ่งให้ป๋อเหอฟัง
ลี่เซียวเหย่: “ทุกเรื่องที่ผมจะบอกเธอต่อจากนี้ ห้ามหลุดออกไปแม้แต่ตัวอักษรเดียว ทำได้ไหม”