ตอนที่ 288 ถ้อยคำผู้คนน่าหวาดหวั่น

วันรุ่งขึ้น แสงอรุณส่องสว่างเจิดจ้า แสงตะวันอุ่นสาดผ่านหน้าต่างฉลุลายเต็มห้องด้านใน บัดนี้ดวงตะวันลอยสูงแล้ว

เมื่อคืนทั้งสองแนบชิดอ้อยอิ่ง เวินสือหนิงหลับสนิทยิ่งนัก ครั้นตื่นขึ้นก็รู้สึกเพียงว่าทั่วร่างเกียจคร้านอ่อนระโหยและเมื่อยล้า

ฟู่เวิ่นโจวพำนักอยู่ในเมืองหลวงและจำต้องเข้าเฝ้าทุกวัน เขาจากไปนานแล้ว เหลือเพียงกลิ่นอายสงบสะอาดจาง ๆ อยู่ระหว่างหมอน

ด้านนอก เซียงเฉ่ากำลังเล่นเป็นเพื่อนเฉิงเอิน

เจ้าตัวน้อยใกล้จะครบหนึ่งขวบเต็มที เป็นช่วงที่กำลังหัดพูดอ้อแอ้อยู่พอดี

เสียงอ้อแอ้ไร้เดียงสา น่ารักน่าเอ็นดู

ทุกครั้งที่รู้สึกถึงความสุขและความมั่นคงเช่นนี้ เวินสือหนิงมักจะรู้สึกคล้ายใจลอยอยู่บ้าง

ราวกับวันเวลาแห่งความทุกข์ยากอันเต็มไปด้วยอันตรายในอดีต ล้วนเป็นเพียงความฝันเก่าอันห่างไกล