กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ริมฝีปากอ่อนนุ่มงดงามนั้น แตะต้องริมฝีปากของนางแผ่วเบา
หัวใจของฟู่หว่านเอ๋อร์สั่นสะท้านน้อย ๆ
น่าเหรินเอ่ย “หว่านเอ๋อร์ บอกข้ามาสิ เจ้ากลัวสิ่งใด”
เสียงนี้แหบพร่า ทุ้มต่ำ แฝงไว้ด้วยการปลอบโยนล่อลวงและความจนใจอยู่หลายส่วน
หัวใจของฟู่หว่านเอ๋อร์เต้นเร็วราวกับจะทะลุออกมา นางทนไม่ไหวจึงใช้สองมือดันอกของเขาไว้
ในจังหวะนั้นเอง ประตูก็ถูกผู้ใดผู้หนึ่งผลักเปิดออกดัง ‘ปัง’
เสียงของหุยเฟิงดังขึ้น “นายท่าน คุณหนูสาม จวินจื่อเหิงมาแล้วขอรับ”
ในพริบตา ฟู่หว่านเอ๋อร์ก็ราวกับกระต่ายที่ตกใจ นางผลักน่าเหรินออกอย่างแรง แล้ววิ่งหนีหายไปอย่างรวดเร็ว
น่าเหรินกัดฟันด้วยความแค้นใจ “หุยเฟิง!”
หุยเฟิงมองแผ่นหลังของฟู่หว่านเอ๋อร์ที่วิ่งหนีไปอย่างงุนงง คิ้วขมวดน้อย ๆ