กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เวินสือหนิงตอบสนองตามสัญชาตญาณ เงื้อเท้าถีบออกไป แต่เมื่อเห็นชัดว่าเป็นขอทานผู้หนึ่งที่ตื่นตระหนก นางก็ชะงักแรงลงทันที ใคร่จะใช้ปลายเท้าค้ำตัวคนผู้นั้นไว้ให้มั่นคง
แต่ขอทานผู้นั้นถูกผู้ใดผู้หนึ่งผลักจากด้านหลังด้วยแรงมหาศาล ตั้งตัวไม่อยู่ ในพริบตาก็จะโผเข้ากอดเวินสือหนิง
บ่วงเชือกคล้องม้าร่วงลงมาจากฟ้า คล้องคอขอทานผู้นั้นไว้
ขอทานหยุดชะงักในทันใด บ่วงเชือกคล้องม้าตึงแน่น ทั้งตัวของขอทานล้มหงายลงกับพื้น
เวินสือหนิงเงยหน้าขึ้นมอง แล้วเอ่ยออกมาด้วยความยินดีประหลาด “คุณชายรอง!”
ฟู่เวิ่นโจวนั่งอยู่บนหลังม้า เรือนกายตั้งตรงมั่นคงดั่งต้นสน แววตาคมกล้าเย็นเยียบจนน่ากลัว
ราวกับเทพสวรรค์เสด็จลงมา
ผู้คนทั้งหลายต่างมองจนตาแข็ง ไม่กล้าเชื่อว่าผู้ที่อยู่ตรงหน้าจะเป็นแม่ทัพฟู่จริง ๆ