กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ฟู่เวิ่นโจวได้สติกลับมา เห็นเพียงฮูหยินของตนกำลังประคองใบหน้าของเหลียงสวี่อย่างเอ็นดู นิ้วมือสั่นระริกพลางลูบแผลเป็นจากคมดาบบนใบหน้าของนาง
“สวี่สวี่ ตรงนี้ของเจ้ายังเจ็บอยู่อีกหรือไม่”
ดวงตาทั้งสองของเหลียงสวี่แดงก่ำ ลำคอขยับกลืนลง เอ่ยเสียงแหบ “ไม่เจ็บมานานแล้ว”
“แต่ข้าเจ็บใจยิ่งนัก”
เวินสือหนิงลิ้นแข็ง เอ่ยอ้อแอ้ “สวี่สวี่วางใจเถิด ข้าจะจัดยาให้เจ้า แผลเป็นนี้รักษาให้หายได้ สวี่สวี่เป็นหญิงงามยิ่งนัก พอรักษาหายแล้วก็ยิ่งงาม...”
เหลียงสวี่แนบใบหน้ากับฝ่ามือของนาง ว่านอนสอนง่ายจนเกินคาด น้ำตาคลอเอ่ย “ได้ เช่นนั้นก็ลำบากสือหนิงแล้ว”
มิใช่ฮูหยินรองอีกแล้ว มิใช่ประมุขแคว้นเหลียงอีกแล้ว