ตอนที่ 250 กินเสีย

เวินสือหนิงเอ่ยถ้อยคำจริงจัง แต่แก้มกลับแดงระเรื่อ ในดวงตายิ่งมีคลื่นแสงใสระยิบระยับ

ฟู่เวิ่นโจวเฝ้ามองริมฝีปากแดงสดของนางขยับเผยอเข้าออก ชั่วขณะหนึ่งเขากลับฟังสิ่งใดไม่ชัดเลย

ตัณหาในกายพุ่งชนไปมา ราวกับมีสัตว์ดุร้ายตื่นขึ้น

สัญญาณเหล่านี้ล้วนบอกเขาว่า แท้จริงแล้วเขาดีขึ้นวันละเล็กวันละน้อย

แต่วันข้างหน้ายังอีกยาวไกล หมื่นอย่าให้ความพยายามที่ผ่านมาสูญเปล่า

ฟู่เวิ่นโจวพยายามระงับอารมณ์อย่างเต็มที่ แล้วกล่าวถึงเรื่องที่ฟู่หว่านเอ๋อร์จะรับเขย

เวินสือหนิงฟังแล้วชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็หลุดขำพรืด หัวเราะจนหยุดไม่อยู่

“สมกับเป็นหว่านเอ๋อร์ ความคิดดีจริง ๆ!”

ฟู่เวิ่นโจวจนใจ “ถ้าเป็นคนอื่นก็แล้วไป อาจจะเป็นไปได้ แต่ทว่าองค์ชายสาม…”