กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ฟู่เวิ่นโจวเชยคางไปทางเวินสือหนิงที่อยู่ไม่ไกล
“เจ้าคิดว่าหมอเวินจะตกลงหรือไม่”
ฉู่เยี่ยนยิ้ม “เช่นนั้นข้าก็วางใจแล้ว”
ทั้งสองมองไปยังที่ไกลพร้อมกัน ได้เห็นเมฆรวมตัวและแตกกระจายไม่แน่นอน
เมฆขาวบริสุทธิ์เหล่านั้นตัดกับท้องฟ้าสีคราม บางคราวรวมตัวกันเป็นกลุ่มเมฆหนาทึบ บางคราวก็ลอยกระจัดกระจายตามลม เปลี่ยนแปลงหยั่งถึงได้ยาก
โชคชะตาของคนเล่า ก็มิใช่เช่นนี้หรือ
ฉู่เยี่ยนมองอวี๋ชิงหรานกับเวินสือหนิงที่คลอเคลียกันอยู่ เอ่ยอย่างไม่ใส่ใจนัก “วันที่คุณชายรองกับสือหนิงแต่งงานกัน ถ้อยคำที่ข้ากล่าวขณะโบยแส้ส่งเจ้าสาวในวันนั้น ไม่ทราบว่าคุณชายรองยังจำได้หรือไม่”
ฟู่เวิ่นโจวยิ้ม “ไม่มีวันลืม”