กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
จวินจื่อเหิงทอดดวงตาดอกท้องดงามลง เอ่ยเสียงเบา “ไม่ใช่กลัวขอรับ”
โจวหลี่เซี่ยว “แล้วมันคืออะไร”
จวินจื่อเหิงไม่กล้าเอ่ย
โจวหลี่เซี่ยวร้อนใจจะไป ไม่ค่อยมีความอดทน แต่เมื่อมองดูตัวเองในร่างที่อ่อนโยนเปราะบางตรงหน้า ก็ใจอ่อนลงอย่างยิ่ง
“เจ้าก็ตามท่านป้าหลานยวนไปก่อน ดูแลร่างกายให้ดี รอข้าจัดธุระเสร็จ ก็จะสอนวรยุทธ์ให้…หรือเจ้าอยากทำสิ่งใด ก็ได้ทั้งนั้น”
เดิมทีจวินจื่อเหิงก็ไม่ได้เปราะบางถึงเพียงนั้น แต่พอได้ยินเขาพูดเช่นนี้ ดวงตาก็รู้สึกเสียวแปลบขึ้นมาอย่างยิ่ง
เขาพยักหน้าอย่างว่าง่าย “พี่ใหญ่ไปครานี้ ต้องระวังตัวให้ดีขอรับ”
โจวหลี่เซี่ยวลูบศีรษะเขา รู้สึกสะท้อนใจอยู่บ้าง