กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เหลิ่งยวนรู้สึกตัวขึ้นมาครั้งหนึ่งระหว่างนั้น และเล่าถึงสภาพของเสือศึกได้อย่างคร่าว ๆ
วันที่สาม อวี๋ชิงหรานก็มาถึงอำเภอหลินเช่นกัน
เรื่องของเสือศึก เรื่องของชายขาพิการผู้น่าสงสัยคนนั้น ก็ยิ่งชัดเจนขึ้นอีกเล็กน้อย
หลานยวนคาดเดา “ข้าเคยได้ยินอาจารย์ของข้าเล่าว่า ที่ภูเขาหิมะเป่ยหมานมีเสืออยู่ชนิดหนึ่ง บนร่างจะเกิดฝีหนองที่มีพิษร้ายแรง เนื่องจากอยู่ในแดนหนาวจัด อาหารขาดแคลน พวกมันจึงมักกินพวกเดียวกันเอง แต่ในระหว่างที่กัดกัน หากบาดแผลที่มีเลือดออกสัมผัสน้ำหนอง ก็ตายสถานเดียว… เสือศึกตัวนั้นของทั่วป๋าอวี่ น่าจะเป็นชนิดนี้เจ้าค่ะ”
หมอเทวดาเลี่ยวขมวดคิ้วถาม “หากเป็นพิษนี้จริง จะมีวิธีแก้หรือไม่”
หลานยวนนิ่งคิดอยู่ครู่ใหญ่ “ไม่ทราบได้เจ้าค่ะ ได้แต่ลอง”