กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
อวี๋ชิงหรานเอออวยพลอยหน้าแดงเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย
ฉู่เยี่ยนเงยขนตาขึ้น มองทั่วป๋าอวี่ผู้แผ่แรงกดดันเต็มที่ตรงหน้าแล้วกล่าวว่า “อีกทั้งก็ไม่มีอะไรให้เจรจา ต่อให้ต้าโจวถอยให้สักเพียงใด ก็ไม่อาจถอยจนเป่ยหมานพอใจได้ ชายชาติต้าโจวของข้าก็มิใช่พวกกลัวตายเห็นแก่ชีวิต ส่วนผู้ที่อยู่เบื้องสูงเหล่านั้น ก็ยากจะละทิ้งอำนาจและความมั่งคั่ง ฉะนั้น…เจรจากันไม่ลงรอยเป็นแน่ ท่านแม่ทัพว่ากระนั้นหรือไม่”
ทั่วป๋าอวี่ถูกคำนี้ทำให้หัวเราะออกมา
“ใต้เท้าฉู่สมกับเป็นผู้มีสติปัญญาล้ำเลิศ และมีสติรู้ตัวดีจริง ๆ”
“แต่มีข้อหนึ่ง ขออภัยที่ข้ายากจะเห็นพ้อง ชายชาติต้าโจวมิใช่พวกกลัวตายเห็นแก่ชีวิต คำนี้กล่าวเกินจริงไปสักหน่อย ควรกล่าวว่า ‘มิใช่ล้วนเป็นพวกกลัวตายเห็นแก่ชีวิต’ เช่นนี้จึงจะถูกต้อง”