กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
กลายเป็นว่าชาวบ้านรู้เข้าโดยไม่รู้ว่าอย่างไร ต่างพากันห้อมล้อมเข้ามา บ้างถือจอบ บ้างถือมีดทำครัว บ้างถือท่อนไม้...แต่ละคนล้วนโกรธแค้นจนเลือดขึ้นหน้า
“ไม่ว่าพวกเจ้าจะเป็นใคร ก็ไม่ได้รับอนุญาตให้พาตัวคุณชายรองฟู่ไป!”
“พวกเจ้ายังนับว่าเป็นคนอยู่หรือ?”
“คุณชายรองตายแล้ว พวกเจ้ายังจะเอาตัวเขาไปทำอะไรอีก!”
“หากต้าโจวไม่มีคุณชายรองแล้วจะต้องล่มสลาย ก็ให้ล่มสลายไปเถิด!”
ได้ยินคำนี้ หมอเทวดาเลี่ยวก็พยักหน้าเงียบ ๆ
ใครเล่าจะว่ามิใช่?
แต่เมื่อยืนอยู่คนละที่ ความคิดอ่านย่อมต่างกันเป็นธรรมดา
สิ่งที่พวกเขาเห็นคือความน่าเวทนาของฟู่เวิ่นโจว คือความแตกร้าวของเวินสือหนิง คือความยากที่ผู้ใดจะรับได้